شب که ماه را از جيب پيراهنم
بيرون بياورم
صبح که آفتابی از نوک انگشتانم
بريزد روي چهره امروز
يادم باشد
آنهایی راکه به سايه ام دروغ پاشيده اند ببخشم
و به کساني که تکه اي از روحم را کندند بخندم .
+ نوشته شده در پنجشنبه 16 اسفند1386 ساعت 17:48 توسط بانو ی ترافیک
|