میکنم که این یک توهم. همین.

تصور میکنیم وقتی عصبانی میشیم میتونیم بر وضاع مسلط بشیم . چون توی اون لحظه احساس قدرت

میکنیم.که این یک احساس کاذبه. داد میزنیم و قیافه میگیریم و با ایجاد این اوضاع میخواهیم همه رو به

عذر خواهی از خودمون وادار کنیم. آیا این به این دلیل نیست که حرمتمان را از دست داده ایم .

به این ترتیب می خواهیم ارزش و احترامی برای خود قائل شویم؟

محترم نبودن ضعف روانی ایجاد میکند.و ما باخشم و عصبانیت هیچ به دست نمی آوریم بلکه همان هم که

داریم را از دست می دهیم.

وقتی اوضاع از دستمان خارج میشود واکنش احساسی ما نسبت به عدم تسلط بر اوضاع ترس است،

و واکنش ما نسبت به ترس ـ یعنی جبران غرور از دست رفته ـ خشم است. و ترس هم ریشه تمام احساسات

نا مطلوبه.

انسان های ترسو هم عزت نفس ندارن. پس نتیجه میگیریم :که اونهایی که خشمگین هستن عملا نمیتونن

 با منطق اوضاع رو در دست بگیرن. پس داد و بیداد میکنن.

یعنی اونا همیشه بازنده اند و این ماییم که برنده ایم.

البته بهترین نوع بازی اونه که برنده، برنده تموم بشه ها.