حس گناه, خود کم بینی, برچسب زدن, کمال طلبی افراطی و....

چیزهایی که میتونه توانایی های مارو از بین ببره.

آیا خودمون رو دوست داریم؟ دوست داشتن هر چیز در گرو شناخت اونه. هر چیز یا کسی رو بیشتر بشناسیم

 میبینیم که بیشتر دوسش داریم یا بر عکس. به رابطه هامون نگا کنین! دوستیامون. هر چی میگذره یا

 علاقه هامون بیشتر میشه یا کمتر چون شناخت بدست اوردیم.

 خودمون رو نمیبینیم خیلی وقتها حقمون ضایع میشه اما صدامون در نمیاد. این تواضع نیست خود کم بینی.

 اگه توی تاکسی یا تو مغازه دارن میچاپنت و اعتراض نمیکنی خود کم بینی داری.

به آدمهای اطرافمون دقت کنیم یا نه همین خودمون. هر کس یه دیدی به ما داره. مثلا اکثر اطرافیانمون

 میگن ما مهربونیم یا بد اخلاقیم و هزارتا صفت دیگه. و ما مدام سعی داریم که خواسته ی اونارو براورده

 کنیم. هر چی اونا پیش بینی کردن مام اجرا میکنیم. چون گفتن ما مهربونیم باید باشیم. نباید اخم وکج خلقی

 کنیم. به اینا میگن بر چسب زدن که قدرت و اختیار مارو میگیره. البته نمیشه که حذفش کنیم از زندگیمون

 اما کار مهمی که میشه کرد اینه که به افراد برچسب مناسب و خوب بزنیم. چیزی که باعث پیشرفتش بشه

 نه در جا زدنش. الان در مورد حس گناه . تقصیر نمیگم چون یه پست مستقل می طلبه.

اونها و همه ی ما ، نیازمند احترام هستیم. اکثر انسانها وقتی مورد بی احترامی قرار میگیرن هجوم میارن.یا به قولی(مهاجم میشن)

 چون منافعشون رو در خطر می بینن حس بازنده شدن بهشون دست میده.

 هر جا که بهمون بیشتر احترام بگذارند بیشتر جذب میشویم. احترام بگذاریم تا جذب کنیم.

رستورانی رو میشناسم که خیلی مشتری مدار . قیمت بالایی داره غذاش. اما همیشه گرسنه های زیادی رو

 بخودش جذب میکنه. شاید کیفیت غذاش با خیلی جاها برابر باشه. اما احترامی که برای مشتری خودش قایل

 میشه کم جایی پیدا میشه.

ما ابتدا باید به خودمون احترام بگذاریم که عین عزت نفسه.

انتخاب خوب، یه تصمیم درست، یه برخورد محترمانه وقتی از ما سر میزنه احساس خوبی در ما بوجود

میاره. رضایت درونی حاصل از این احساس برای ما شادی و انرژی میاره که میتونه حساب عزت نفس

 درونی ما رو پر کنه و ما برای خرج کردن از این محبت و احترام برای دیگران مشکلی نداشته باشیم.

 معمولا حس خوبی بهمون دست نداده. ناراحت شدیم.

دلیل این ناراحتی این میتونه باشه که اون طرف یا ما احساس میکنیم شخصیت ماست که رد شده به جای

 پیشنهاد.

کاری که میتونیم بکنیم اینه که وقتی کسی به ما پیشنهاد داد برای اینکه از این سوء تفاهم جلوگیری کنیم

اینه که برای خوب بودن پیشنهاد سه دلیل و برای اینکه ما نمیتونیم اون رو قبول کنیم دو دلیل بیاریم.

اینجوری وضع فرق میکنه. امتحان کنیم بد نیست. 

دعا کنیم برای همه. که صدای هر کدوم از ما برای خدای سمیع خوشایندی منحصری داره.

منم دعا میکنم برای ال وای مهربون تا زوده زود سرحال بشه.

میکنم که این یک توهم. همین.

تصور میکنیم وقتی عصبانی میشیم میتونیم بر وضاع مسلط بشیم . چون توی اون لحظه احساس قدرت

میکنیم.که این یک احساس کاذبه. داد میزنیم و قیافه میگیریم و با ایجاد این اوضاع میخواهیم همه رو به

عذر خواهی از خودمون وادار کنیم. آیا این به این دلیل نیست که حرمتمان را از دست داده ایم .

به این ترتیب می خواهیم ارزش و احترامی برای خود قائل شویم؟

محترم نبودن ضعف روانی ایجاد میکند.و ما باخشم و عصبانیت هیچ به دست نمی آوریم بلکه همان هم که

داریم را از دست می دهیم.

وقتی اوضاع از دستمان خارج میشود واکنش احساسی ما نسبت به عدم تسلط بر اوضاع ترس است،

و واکنش ما نسبت به ترس ـ یعنی جبران غرور از دست رفته ـ خشم است. و ترس هم ریشه تمام احساسات

نا مطلوبه.

انسان های ترسو هم عزت نفس ندارن. پس نتیجه میگیریم :که اونهایی که خشمگین هستن عملا نمیتونن

 با منطق اوضاع رو در دست بگیرن. پس داد و بیداد میکنن.

یعنی اونا همیشه بازنده اند و این ماییم که برنده ایم.

البته بهترین نوع بازی اونه که برنده، برنده تموم بشه ها.

تقاضاشون رو بیان میکنن یا حقشون رو طلب میکنن . نحوه لباس پوشیدن و غیره.

معمولا به نظر خودشون قابل قبولن و از ظاهرشون راضی هستن. البته ای رضایت جنبه ی درونی داره.

اما  چیزی که باعث میشه این رضایت درونی منجر به یک ارتباط خوب بیرونی بشه روابط اجتماعی خوبه.

 . خوب حرف زدن، خوب ظاهر شدن و بی دریغ دیگران رو پذیرفتن یعنی هر کس با هر عقیده و سبکی

مجازه با ما برخورد داشته باشه و ما همه رو می پذیریم که این صرفا قبول داشتن اون عقاید نیست فقط اینه

 که به عنوان یک انسان هر کس قابل احترام.

بر قراری یک ارتباط خوب لازمش داشتن EQ مناسبه . و پیشنهادم به تمامی موجودات یک سر دو گوش

 من جمله خودم اینه که دیگران رو با همون شرایطی که دارن بپذیریم و انرژی تغییر دادن دیگران رو صرف

 خودمون کنیم.

  سه کلمه جادویی که روز شما را زیبا میکند و شخصیت شما را جذاب: لطفا، متشکرم، ببخشید.

احترام گذاشتن به شخصیت دیگران نشان دهنده ی این است که شما انسان والایی هستید. چون هر

کس به اندازه ی بهره ی وجودی خویش کلماتی را نثار دیگران میکند.

نیست. اول ما باید به موفقیت فکر کنیم تا در نهاد ما این واژه منعکس بشه مثل موجی از پرتاب سنگ در آب

 بوجود میاد. تنها آرزو کردن لازمه موفق بودن نیست پس باید یک برنامه ریزی حسابی کنیم البته در حد

توان خودمون نه با دوستمون بشینیم و برای موفقیتمون برنامه بریزیم. چون موفقیت برای هر کس معنای

متفاوتی داره و هر آدمی با دیگری نیز فرق میکنه.

 یادم میاد توی بچه گی نزدیک امتحان می شستم و برنامه می ریختم برنامه ی لحظه به لحظه اما موفق

 نمی شدم . بعد فهمیدم چون این برنامه از حد توان من خارجه و این که حوادث غیر مترقبه  برای به وقوع

 پیوستن تو برنامه من جایی ندارن و به نتیجه ی دلخواه نمی رسم.

                           پس هر چی برنامه به واقعیت نزدیک باشه ما به هدف نزدیتریم.