حس گناه, خود کم بینی, برچسب زدن, کمال طلبی افراطی و....

چیزهایی که میتونه توانایی های مارو از بین ببره.

آیا خودمون رو دوست داریم؟ دوست داشتن هر چیز در گرو شناخت اونه. هر چیز یا کسی رو بیشتر بشناسیم

 میبینیم که بیشتر دوسش داریم یا بر عکس. به رابطه هامون نگا کنین! دوستیامون. هر چی میگذره یا

 علاقه هامون بیشتر میشه یا کمتر چون شناخت بدست اوردیم.

 خودمون رو نمیبینیم خیلی وقتها حقمون ضایع میشه اما صدامون در نمیاد. این تواضع نیست خود کم بینی.

 اگه توی تاکسی یا تو مغازه دارن میچاپنت و اعتراض نمیکنی خود کم بینی داری.

به آدمهای اطرافمون دقت کنیم یا نه همین خودمون. هر کس یه دیدی به ما داره. مثلا اکثر اطرافیانمون

 میگن ما مهربونیم یا بد اخلاقیم و هزارتا صفت دیگه. و ما مدام سعی داریم که خواسته ی اونارو براورده

 کنیم. هر چی اونا پیش بینی کردن مام اجرا میکنیم. چون گفتن ما مهربونیم باید باشیم. نباید اخم وکج خلقی

 کنیم. به اینا میگن بر چسب زدن که قدرت و اختیار مارو میگیره. البته نمیشه که حذفش کنیم از زندگیمون

 اما کار مهمی که میشه کرد اینه که به افراد برچسب مناسب و خوب بزنیم. چیزی که باعث پیشرفتش بشه

 نه در جا زدنش. الان در مورد حس گناه . تقصیر نمیگم چون یه پست مستقل می طلبه.

میگن ماح رمذونه!

خدا رو شکر همیشه خاترها ی خو بی داشتم از این ماه بخسوس بچه گیام. خدا منو ببخش!!!

شاید چهارم ابتدایی بودم . خیلی ضعیف و بی جون بودم (۲۴کیلو وزنم بود) دکترم اجازه داده بود روزه

بگیرم اما گفته بود به مامانم هر وقت خسته شد یا نمیتونست نگیره.

یکی از اون روزا که بنده روزه بودم همینوجوری داشتم واسه خودم میگشتم تو خونه،

 شیطون گولم زد و رفتم که یه جیزی بخورم.

از روی عقل ناغس بچه گی عین خنگا میرفتم قره غوروت میذاشتم گوشه لپم!!

بعدشم میومدم میشستم تو اتاغ . یهو دیدم علائم حیاتیم داره کم رنگ میشه ،

من نشستم اما همه دارن میچرخن. چشم وا کردیم دیدیم یه چیزیایی خروندن بهمون .

خدا نجاتم داد دیگه.

ولی خدایی هر چی ناز میکردیم مامان و بابا خریدار بودن. هر چی میخواستم ، هر چی میگفتم و...

خدا کنه محبتاشون از یادمون نره. 

در ضمن هر کس طونست از این پست قلت املایی دربیاره

جانا چه گویم شرح فراغت        چشمی و صد لعل جامی و صد آه

ما را به رندی افسانه کردند       پیران جاهل شیخان گمراه

مهر تو عکسی بر ما نیافکند     آینه رویان آه از دلت آه

آیین تقوا مانیز دانیم                اما چه چاره با بخت گمراه

این شعرو خیلی دوست دارم چه با صدای افتخاری  چه با صدای محسن نامجو.

انگار بلاگفا قاطی کرده و من نتونستم برای خیلی از دوستان که آپ کرده بودن نظر بذارم. 

 ولی اومدم و خوندم. این عکس رو گذاشتم تا به زیبایی های دست های خدا بیشتر واقف بشیم.

 نظم همیشه چاشنی کار خداست.

این زنبوره هم نیشم زد

 خدایا تو را شکر میکنم شکر.

         بعد فوت بابا بزرگم این داربست انگور داره خالیه خالی میشه. دیگه ما هم اون باغ رو بدون

 باغبون هاش نمیخوایم.

لطفا هر آنچه از دلتون بر میاد برای شادی روحشون نثار کنید.